“Media masası”-nın növbəti buraxılışı yayımlandı.
Xüsusilə Mirşahin Ağayevin çıxışı yenidən sosial şəbəkələrdə müzakirə olunur.
Mirşahin Ağayev məsələyə bir qədər sərt münasibət bildirərək qeyd edib ki, “Mənim yanımda “televiziyaya baxmıram” deyənlərə ağır cavab verirəm. Necə yəni baxmıram? Mən onlara ən ağır sözlər deyirəm. Bu, mənim fəaliyyət zonama müdaxilədir”, – Mirşahin Ağayev bildirib.
Reallıq budur ki, bu gün doğrudan da televiziyaya az baxılır.
Bəs bunun səbəbləri nədir? İnsanlar niyə televiziyaya baxmalıdır?
Məsələn, son dövrlər efirdə hansı tok-şoular var?
Şübhəsiz, yaxşı verilişlər var. Ancaq o da var ki, bir mövzuda iki adam çıxır və ikisi də eyni məsələni müdafiə edir. Opponentlik olmur. Belə olduğu halda maraq yaranarmı?
Televiziyanın əsas üstünlüklərindən biri hər zaman fərqli baxışların toqquşduğu, cəmiyyət üçün vacib mövzuların peşəkar şəkildə müzakirə edildiyi platforma olması idi. Tamaşaçı yalnız məlumat almaq yox, həm də müxtəlif arqumentləri müqayisə etmək, öz mövqeyini formalaşdırmaq istəyir. Lakin son illərdə bir sıra tok-şoularda eyni mövqeni bölüşən qonaqların dəvət olunması, debat mədəniyyətinin zəifləməsi və fərqli fikirlərə kifayət qədər yer verilməməsi marağı azaldan amillərdən biri kimi göstərilir.
Digər tərəfdən, rəqəmsal platformalar tamaşaçı vərdişlərini köklü şəkildə dəyişib. İnsanlar artıq istədikləri vaxt, istədikləri mövzuda məzmun seçmək imkanına malikdirlər. Sosial şəbəkələr, video platformalar və podkastlar sürətli, müxtəlif və interaktiv alternativlər təqdim edir. Bu rəqabət fonunda televiziya da tamaşaçının gözləntilərinə uyğun yenilənməyə məcburdur.
Bununla belə, televiziya hələ də öz əhəmiyyətini tam itirməyib. Operativ xəbərlər, canlı yayımlar, iri idman yarışları, ictimai-siyasi müzakirələr, sənədli filmlər və peşəkar jurnalistika nümunələri baxımından televiziya mühüm informasiya mənbəyi olaraq qalır. Ancaq tamaşaçını ekrana qaytarmaq üçün təkcə “televiziyaya baxmaq lazımdır” demək kifayət etmir. Əsas məsələ insanların izləmək istəyəcəyi keyfiyyətli və etibarlı məzmun təqdim etməkdir.
Bu səbəbdən də müzakirə təkcə “insanlar niyə televiziyaya baxmırlar?” sualı ətrafında qurulmamalıdır. Daha vacib sual budur: televiziya tamaşaçının diqqətini yenidən qazanmaq üçün nəyi dəyişməlidir?
Çünki tamaşaçı seçim imkanına malik olduğu bir dövrdə onu ekranda saxlayan əsas amil məcburiyyət deyil, məzmunun keyfiyyəti və etibarlılığıdır.
Əlbəttə, tamaşaçını televiziya izləməyə məcbur etmək mümkün deyil. Bu, seçim məsələsidir. Əgər insanlar saatlarla sosial şəbəkələrdə vaxt keçirir, müxtəlif platformalarda veriliş və podkast izləyirsə, deməli, problem yalnız tamaşaçıda deyil. Televiziya da özünə “niyə məni seçmirlər?” sualını verməlidir.
Bu gün bir çox tok-şouda eyni simalar, eyni mövzular və təkrarlanan ssenarilər diqqət çəkir. Bəzən studiyaya dəvət olunan qonaqlar fərqli mövqeləri təmsil etmək əvəzinə, eyni fikri müxtəlif cümlələrlə təkrarlayırlar. Belə müzakirədə nə debat yaranır, nə də tamaşaçı üçün yeni fikir ortaya çıxır. Nəticədə veriliş sadəcə formal söhbət təsiri bağışlayır.
Tamaşaçı isə artıq daha tələbkardır. O, emosional çıxışlardan çox arqument, fakt və müxtəlif baxış bucaqları görmək istəyir. Əgər efirdə səslənən fikirlər əvvəlcədən proqnozlaşdırılırsa, maraq da tədricən azalır. Çünki müzakirənin mahiyyəti fərqli düşüncələrin toqquşması, sualların açıq qalması və cavabların axtarılmasıdır.
Televiziya cəmiyyət üçün mühüm platformadır və bu rolunu qorumaq potensialına malikdir. Ancaq bunun üçün tənqidə açıq olmaq, məzmunu yeniləmək və tamaşaçının dəyişən gözləntilərini nəzərə almaq vacibdir. Tamaşaçıya “niyə baxmırsan?” sualını verməkdənsə, “baxması üçün nə etmişik?” sualını vermək daha səmərəli yanaşma olardı. Çünki keyfiyyətli məzmun olduqda tamaşaçı onu istənilən platformada tapır və izləyir.
Elmar
